Aksam bütün karanlığı ile çökünce kentin üstüne, korkular sarıyor tüm bedenimi, kaldırımlardaki ayak sesinden.Her şeyden ürküyorum.
Herkes sensin biraz, hiç biri sen olmadığın gibi...
Kimselere soramaz oldum seni. cevapsız kalacağını bildiğim halde bir sana soruyorum.
neredesin ey sevgili!... Kiminlesin?
Aynalara bakmaya yüzüm yok.
Aslında geçmişe ilişkin her şeyi unutmak vardı, anılarda sen olmasan.
İçime sinen kokun olmasa. Yüzün olmasa hayalimde canlanan, kendimi bir bulup, bir yitirdiğim, Sesin olmasa duyduğumda, bütün duygularımı içime hapseden..
Unutmak vardı, anlamıyorsun? Seni bu kadar sevmesem.
Yazık, ne çok değiştik ikimizde. Yanında bir bayram sabahı bayramlığına sarılan çocuklar gibiyken, simdi yaşama dair hiçbir şey düşünemez olmuşsam...
Hangi aşk masalıydı, hangi hüzünlü şarkıydı kandıran ikimizi??
Bugün sensizliğin kaçıncı günüdür bilmiyorum..
Gel son kez gör beni, artık tanıyamazsın.
Bir zamanlar gözlerin yerine yıldızları bahane edip onlara gülümse demiştin, belki yalnızca onları koruyabildim, hepsi bu.
Gel de gör beni, yanımdan ayrılma. Eğer ki cansız kalırsam kollarında, sakın ha ağlama ve sakın darılma....
geleceksen simdi gel......
Yok artık yok istemem gelme. Sesini duyunca fena oluyorum yüzünü görmeye hiç dayanamam.. Belki yine kanarım sana ama artık istemem gelme. Görme benim bu halimi İSTEMEM…