Aşkı yaşamak isterken, yüreğim kanadı,
Unutmak isterken, o yara hiç kapanmadı.
Gözyaşlarım isyan etti, ağladı
Uzun gecelerin ardından rüyalarım sahipsiz kaldı...
Bulutların üzerinde biri vardı,
Bakışları bana aşkı anlatırdı.
Gözleri siyahtı, aydınlık saklıydı,
Yüreği ise bambaşkaydı.
Adına sevda türküleri yakılırdı.
Sessiz sessiz aşkı anlatırdı...
Şiir gibiydi ondan alıyordum ilhamı,
Adı gibi SEVİLmeye değer bir varlıktı,
Aşkı yaşamak istedim onda, yüreğim kanadı.
Gönlüm onda kaldı.
Unutmak istedim, ama o yara hiç kapanmadı.
Gözyaşlarım gene isyan etti, ağladı ve hep ağladı...
Şimdi mısralarım anlatıyor yalnızlığımı.
Paylaşamadığım o aşkı anlatıyor,
Sizofern bir aşkı anlatıyor,
Arabesk kokan satırları yazıyor,
Onlarda hiç durmadan satır aralarına gözyaşlarını bırakıyor.
Yüreğimse hala kanıyor, gözyaşlarımsa isyan ediyor.
Sevgi denen o masumane şey gene yarım kalıyor...
İşte hayat; sigaramın ucundaki ateşe dönüşüyor,
Az sonra duman olucak her yer ve bitecek sigaram.
Bir yenisi daha yakılacak ve gene sönecek.
Ama içimde yanan ateş asla sönmeyecek...
Neden böyleydi hayat?
Yeterince acı çektirmemiş miydi bana?
Neden bu kadar acımasızlaşıyordu?
Ağlamak, ağlatmak bu kadar kolay mıydı?
Gün geçtikce temiz olan duygularıda yok ediyordu.
Hayat anlamını yitiriyordu bende...
Belkide hiç bir şeyin anlamı kalmıyordu.
Belkide bu bana özgü bir şey değildi,
Ama bende haklıydım,
Yüreğimle savaşmaktan, başkalarına bakmaya fırsat bulamadım...
Belkide en iyisi olduğu gibi yaşamak,
Hayata böyle katlanmak,
Susmak her acıya sessiz kalmak,
Yok, hayır bu da çözüm değil,
Bunlarıda düşünürken, kendimide avutmaktan geri kalmıyordum.
Asla sessiz kalamazdım, hayata böyle hiç katlanamazdım.
Ben bu yüreğin komutanıydım.
Varsın yüreğim kanasın , o yara da hiç kapanmasın,
Varsın gözyaşlarımda isyan etsin ve hep ağlasın.
Sanki kimin umurunda.....
Kamyoncu Kenan AYDIN: 1997