Ay çekiliyor yavaş yavaş… Gözlerim ağırlaşıyor, evimde sessizlik, beynimde düşünceler… Güzel hayaller, kabuslar birbirine karışıyor. Varlığını düşünmek gülümsetiyor, yokluğun sigaramı zehre dönüştürüyor. Kendimle baş başa kalmak iyi gelmiyor bana. Bir tek gece mi yoktun yanımda ? Ya da kaç bin yıldır ? Seni özlemek her zaman iyi değilmiş, anlıyorum. Ya sen özledin mi beni ? Yarın koşacak mısın bana ? Uyku çağırıyor beni, gece bitsin, sen başla. Kapıyorum gözlerimi, yeniden ve sadece sana açmak için… Gün gibisin…