Büyük bir başarıya imza attığınızı düşünelim: Bu başarınızı, mutluluğunuzu gerçekten paylaşacak kişilerin yani dostlarınızın çevrenizde olmaması durumunda başarının ne kadar tadına varabilirsiniz? Ya da en üzüntülü durumunuzda, saat mefhumu olmaksızın telefona sarılıp bir dost sesini duyamamanın acısını...

“Bize bizden başkası dost olamaz dostum” diyebileceğiniz kaç kişi var çevrenizde?

Hani eskilerin deyişi vardır ya “dünya telaşı” işte bizler de bu telaş içinde koşuşturup duruyoruz. Maddi değerlerin, manevi değerleri tükettiğinden şikayet edip “nerde o eski dostlar, dostluklar...” diyoruz. Ancak o eskiyi yaşatmak, canlandırmak için hiçbir çaba sarfetmiyoruz. En basiti, eski adres defterlerini bile düzenlerken geçmişimizde bir bahar temizliği yapıyor, yıllardır görüşmediğimiz dostlarımızın üstünü çiziyor, yeni defterimize geçirmiyoruz bile... Bir zamanlar acı-tatlı günler yaşadığımız dostlar, artık mazi oluyor, onlara yeni hayatımızda maalesef yer vermiyoruz.

Dostlukların oluşması zaman alır. Dostluk emek ister, sevgi ister, paylaşım ister. Dostlar aranmak ister, sen aradın-ben aradım yapmaz; arar-sorar. En bunaldığınız zamanda, bir dostunuzun sesini duyduktan sonra ne hissediyorsunuz? Sanki tüm damarlarınıza enerji enjekte edilmiş gibi olmuyor musunuz? Tarkan’ın son albümündeki şarkı galiba buna çok iyi bir örnek: “Bu şarkılar da olmasa/ Telefonlar çalmasa/ Arkadaşlarım aramasa/ N’apardım kimbilir?/ Durmazdım bir dakika...”

Hadi bakalım, ihmal ettiğiniz dostlarımızı arayalım tek tek... Çünkü paylaşıldıkça başarı, mutluluk, sevgi artar; paylaşıldıkça sıkıntı, üzüntü, keder azalır... Hayat; dostlarla, dostluklarla yaşamaya değerdir, güzeldir.

Mailboxıma gelen ancak yazarını bilemediğim bu güzel şiirle tüm dostlara sevgi dolu günler diliyorum.