O unutulmaz doğum anı... Anne heyecanlı, Baba şaşkın. Anneanne, babaanne, dede, teyze, amca, hala, dayı ve daha bir çok ebeveyn telaşlı. Tatlı heyecan, koridorda hemşirenin bir yeri incinmesinden korkarcasına özenle tuttuğu bebeğin ağlamasıyla yerini mutluluğa bırakır. Herkesin yüzü gülerken, o küçük yavrucak hüzün ve sevinçlerle dolu yepyeni bir dünyaya “merhaba” demenin tedirginliğini yaşamaktadır. O, ilk olarak dokuz aydır alışkın olduğu annesinin kollarında huzur duyar, sonra elden ele, eller üzerinde sevilir, koklanır, okşanır. Hiç kimse hiçbir sebeple onu ayaklar altına almaz, o şekilde sevmez, sevemez...

Zamanı durdurmak mümkün olmadığı için hayat akıp gider. Bebeklik, çocukluk, ergenlik, gençlik dönemleri geçmiş, artık ayaklar yere basmaya başlamıştır. “Dünya telaşı” denen kavramdan o da  nasibini almıştır bizim “küçük bebek.” Hayat ne siyah, ne beyaz ya, işte kimi zaman gülmüş, güldürmüş; kimi zaman sevmiş, sevilmiş; kimi zaman ağlamış, ağlatmış...Büyük umutlarla evlenmiş, kimi gün baharı yaşamış, kimi gün kışın en ayazıyla karşılaşmış. Belki işinde en dürüst, en yetenekli oydu; ama üstlerinin nedeni belli olmaz davranışlarına maruz kalmış,  söz ve tavırlarla ayaklar altına alınmıştır. Belki en sevdiği dostlarından aklına bile getirmediği “kazık”ları yemiştir. Çocukları olmuş, torunlarını okşamış. Belki onun bin bir umutlar besleyerek yetiştirdikleri, sonraları ona tahta kaşık ve tabaklarda yemek vermiştir. Belki halini-hatırını bile sormalar azalmış, unutulmuştur. Belki kırıp kalpler bir daha düzelmemek üzere öylece kalakalmıştır. Bu belkiler uzayıp gitmiştir...

Ve günün birinde kara haber tez duyulur ya, işte ne zaman geleceği bilinmez, o haber çıkagelmiştir. İnanamazsınız. Daha düne kadar belki görsel olarak değil de gerek tavırlarla, gerek sözlerle yerden yere vurulan o kişiye son vazifeyi, yine eller üzerinde yerine getirirsiniz yaşlı gözlerle... “Keşke”lerin hiçbir faydası olmaz gideni, geçen günleri yerine getirmeye.

Evet, “eller üzerinde geldik, eller üzerinde gideceğiz şu dünyadan” ; ama ya yaşarken? Yaşarken niçin el üstünde tutmayalım ve tutulmayalım? Bu gece yatmadan önce bu konuyu bir kez daha gözden geçirin. Belki yaşarken el üstünde tutamadığınız kişiyi yarın son kez el üstünde tutabilir ya da tutulabilirsiniz! Belki, belli mi olur?

Sevgi dolu günler.

e-mail: incinur@radyohiras.com

                                                                                                        İncinur MUMCUOĞLU