Bu Kadar Sevebilirmisiniz? (Lütfen Sesli Dinleyin......)
my_blue
23 Temmuz 2008 Çarşamba, Saat 22:42
Geçerken Ugradım
Mesaj : 82 OFF-Line
Bir otobüs durağında karşılaşmışlardı ilk kez.... Biri tıpta okuyordu, öbürü mimarlıkta. O ilk karşılaşmadan sonra, bir kere, bir kere, bir kere daha karşılaşabilmek için, hep aynı saatte, aynı duraktan, aynı otobüse bindiler. Gençtiler, çok genç... Birbirileriyle konuşacak cesareti bulmaları biraz zaman aldı ama sonunda başardılar. İkisi de her sabah otobüse bindikleri semtte oturmuyorlardı aslında. Delikanlı arkadaşında kaldığı için o duraktan binmişti otobüse, kız ise ablasında.... Sırf birbirilerini görebilmek için, her sabah erkenden evlerinden
çıkıp, şehrin öbür ucundaki o durağa, onların durağına geldiklerini, gülerek itiraf
ettiler bir süre sonra...
Okullarını bitirince hemen evlendiler. Mutluydular hem de çok mutlu... Bazen işsiz,bazen parasız kaldılar ama öylesine sıkı kenetlenmişti ki yürekleri ve elleri hiçbir şeyi umursamadılar. Ayın sonunu zor getirdikleri günlerde de ünlü bir doktor ve ünlü bir mimar olduklarında da hep mutluydular. Zaman aşımına uğrayan, alışkanlıklara yenik düşen, banka hesabında para kalmadığı için yada tam tersine o hesabı daha da kabarık hale getirmek uğuruna bitip-tükeniveren sevgilerden değildi onlarınki... Günler günleri, yıllar yılları kovaladıkça sevgileri de büyüdü, büyüdü... Tek
eksikleri çocuklarının olmamasıydı. Zorlu bir tedavi sürecine rağmen çocuk sahibi olmayınca, "bütün mutlulukların bizim olmasını beklemek, bencillik olur" diyerek devam ettiler hayatlarına. Çocuk yerine, sevgilerini büyüttüler... "Senin için ölürüm" derdi kadın, sımsıkı sarılıp adama ve adam: "Hayır, ben senin için ölürüm" diye yanıt verirdi hep...
Bazen eve geldiğinde, aynanın üzerinde bir not görürdü kadın, "Bir tanem, kütüphanenin ikinci rafına bak...." Kütüphanenin ikinci rafında başka bir not olurdu, "Mutfaktaki masanın üzerine bak ve seni çok sevdiğimi sakın unutma" Mutfaktaki masadan, salondaki dolaba sevgi dolu notları okuya okuya koşturan kadın, sonunda kimi zaman bir demet çiçek, kimi zaman en sevdiği çikolatalar, kimi zaman da pahalı armağanlarla karşılaşırdı.. Aldığı hediyenin ne olduğu önemli değildi zaten....
Hayat ne kadar hızlı akarsa aksın, işleri ne kadar yoğun olursa olsun hep birbirlerine ayıracak zaman buluyorlardı bulmasına ama kırklı yaşların ortalarına geldiklerinde, daha az çalışmaya karar verdiler. Adam, hastaneden ayrıldı ve muayenehanesinde hasta kabul etmeye başladı. Kadın da mimarlık bürosunu kapadı ve sadece özel projelerde görev aldı. Artık daha fazla beraber olabiliyorlardı. Bir gün sahilde dolaşırken, harap durumda bir ev gördü kadın, üzerinde "satılık" levhası asılı olan. "Ne dersin, bu evi alalım mı?" dedi adama. "Bu viraneyi yıktırır, harika
bir ev yaparız. Projeyi kafamda çizdim bile. Kocaman terası olan, martıları kahvaltıya davet edeceğimiz bir deniz evi yapalım burayı..." "Sen istersin de ben hiç hayır diyebilir miyim?" diye yanıt verdi adam. "Amerika'daki tıp kongresinden döner dönmez ararım emlakçıyı... Kaç para olursa olsun, burası bizimdir artık...."
Sadece bir hafta ayrı kalacaklarını bildikleri halde, ayrılmaları zor oldu adam
Amerika'ya giderken. Her gün, her saat konuştular telefonla. Gözyaşları içinde
kucaklaştılar havaalanında. Fakat birkaç gün sonra, kocasında bir tuhaflık olduğunu
fark etti kadın. Eskisi kadar mutlu görünmüyor, konuşmaktan kaçınıyordu. Onu
neşelendirmek için, sahildeki evi hatırlattı ve çizdiği projeyi verdi kadın ama hiç
beklemediği bir cevap aldı: "Canım, o ev bizim bütçemizi aşıyor. Sen en iyisi o evi unut..."
Mutsuzluk, mutluluğun tadına alışmış insanlara daha da acı, daha da çekilmez gelir. Kadın, hiç sevmedi bu beklenmedik misafiri. Derdini söylemesi için yalvardı adama, "Senin için ölürüm, biliyorsun, ne olur anlat" diye dil döktü boş yere... Yıllardır sevdiği adam, duyarsız ve sevgisiz biriyle yer değiştirmişti sanki. Ona ulaşmaya çalıştıkça, beton duvarlara çarpıyordu kadın, her çarpmada daha fazla kanıyordu yüreği...
Bir gün, çocukluğunun, gençliğinin ve bütün hayatının birlikte geçtiği arkadaşına dert yanarken, "Artık dayanamıyorum, sana söylemek zorundayım" diye sözünü kesti arkadaşı. "O, seni aldatıyor. İş yerimin tam karşısındaki restoranda genç bir kadınla yemek yiyiyor her öğlen. Sonra sarmaş dolaş biniyorlar arabaya...."
"Sus, sus çabuk, duymak istemiyorum bu yalanları" diye bağırdı kadın. Onca yıllık arkadaşını, kendisini kıskanmakla suçladı.... Ertesi gün, öğle vakti o restoranın hemen karşısında bir köşeye sindi sessizce ve peri masallarının sadece masal olduğunu anladı... Kocasının eskiden aynı hastanede çalıştığı genç çocuk doktorunu tanıdı hemen. Bazen evlerinde ağırladıkları kadına nasıl sarıldığını gördü adamın...
Akşam kocası eve gelir gelmez, bazen bağırıp, bazen ağlayarak, bazen ona sımsıkı sarılıp bazen de yumruklayarak haykırdı suratına her şeyi. İnkar etmedi adam. Zamanla duyguların değişebildiği, insanların orta yaşa geldiklerinde farklılık aradığı gibi bir şeyler geveledi ağzında ve bavulunu alıp gitti evden. Kapıdan çıkarken, "son bir kez kucaklamak isterim seni" diyecek oldu ama kadın, "defol" dedi nefretle...
İlk celsede boşandılar... Modern bir aşk hikayesinin böyle son bulmasına kimse inanamadı. Arkadaşlarının desteğiyle ayakta kalmaya çalıştı kadın. Adamın, sevgilisiyle birlikte Amerika'ya yerleştiğini öğrendi. Bazen yalnız kaldığında, onu hala sevdiğini hissedince, ağlama nöbetleri geçiriyor, aşkın yerini, en az onun kadar yoğun bir duygu olan nefretin alması için dua ediyordu.
Aradan bir yıl geçti... Her şeyin ilacı olduğu söylenen zaman bile, kadının derdine çare olamamıştı. Bir sabah, ısrarla çalan zilin sesiyle uyandı. Kapıyı açtığında, karşısında o kadını gördü. "Sen, buraya ne yüzle geliyorsun" diye bağırmak istedi ama sesi çıkmadı. "Lütfen, içeri girmeme izin ver, mutlaka konuşmamız gerekiyor" dedi genç kadın. Kanepeye ilişti ve zor duyulan bir sesle konuşmaya başladı: "Hiçbir şey göründüğü gibi değil aslında. Çok üzgünüm ama o bir saat önce öldü. Geçen yıl
Amerika'daki kongre sırasında öğrendi hastalığını ve yaklaşık bir senelik ömrü kaldığını. Buna dayanamayacağını, hep söylediğin gibi onunla birlikte ölmek isteyeceğini biliyordu. Seni kendinden uzaklaştırmak için, benden sevgilisi rolünü oynamamı istedi. Ailesine de haber vermedi. Birlikte Amerika'ya yerleştiğimiz yalanını yaydı. Oysa ilk karşılaştığınız otobüs durağının karşısında bir ev
tutmuştu. Tedavi görüyor ve kurtulacağına inanıyordu ama olmadı. Gece fenalaşmış, bakıcısı beni aradı, son anda yetiştim. Sana bu kutuyu vermemi istedi..." Gözlerinden akan yaşları durduramayacağını biliyordu kadın. Hemen oracıkta ölmek istiyordu. Eline tutuşturulan kutuyu açmayı neden sonra akıl edebildi. İtinayla katlanmış bir sürü kağıt duruyordu kutuda. İlk kağıtta, "Lütfen bütün notları sırayla oku bir tanem" diyordu... Sırayla okudu; "Seni çok sevdim", "Seni sevmekten
hiç vazgeçmedim", "Senin için ölürüm derdin hep, doğru söylediğini bilirdim." "Fakat benim için ölmeni istemedim" "Şimdi bana söz vermeni istiyorum." "Benim için yaşayacaksın, anlaştık mı?" son kağıdı eline alırken, kutuda bir anahtar olduğunu gördü kadın... Ve son kağıtta şunlar yazılıydı:
"Sahildeki evimizi senin çizdiğin projeye göre yaptırdım. Kocaman terasta martılarla
kahvaltı ederken, ben hep seni izliyor olacağım...."
SESLİ DİNLEYİN --------------------------------------------------------------------------------------------
Beni bir mevsime benzetmek istersen eğer;Sonbaharım...Kimi zaman köşeden gülümseyen bir güneş olurum,Kimi zaman döne döne düşen bir yaprak.Kimi gün usul usul yağan bir yağmur olurum,Kimi gün deli deli savuran bir rüzgâr.
hayat35
23 Temmuz 2008 Çarşamba, Saat 23:12
Bagımlı Üye
Mesaj : 688 OFF-Line
harika bir paylaşım tşk ler ama bu devirde varmı böle aşklar inanamam --------------------------------------------------------------------------------------------
HAYATIMIN YÖNETMENİ BENİM İSTEDİĞİME ROL VERİRİM İSTEDİĞİME YOL VERİRİM:
ARNAVUTKIZI
23 Temmuz 2008 Çarşamba, Saat 23:17
Bagımlı Üye
Mesaj : 570 OFF-Line
ooooooooo bu hıkayenın yerı baskadır bende çok guzelll... paylasım için çok tesekkurler
my_blue
23 Temmuz 2008 Çarşamba, Saat 23:59
Geçerken Ugradım
Mesaj : 82 OFF-Line
tşk. arkadaşlar..sesli dinlemek bambaşka --------------------------------------------------------------------------------------------
Beni bir mevsime benzetmek istersen eğer;Sonbaharım...Kimi zaman köşeden gülümseyen bir güneş olurum,Kimi zaman döne döne düşen bir yaprak.Kimi gün usul usul yağan bir yağmur olurum,Kimi gün deli deli savuran bir rüzgâr.
hatiice
24 Temmuz 2008 Perşembe, Saat 09:41
Geçerken Ugradım
Mesaj : 52 OFF-Line
aşk bu olsa gerek... çok güsel bi hikayee ..bizimlede paylaştığın için saol... --------------------------------------------------------------------------------------------
mutluluk da olsa ,hüzün de olsa,ayrılık da olsa bir kez daha görmek adına herkesin tekrar yaşanmaya değer bir hikayesi mutlaka vardır..ki hayat yaşanmaya değerrr ..
ARYA
24 Temmuz 2008 Perşembe, Saat 10:11
Çömez
Mesaj : 211 OFF-Line
bu hikayeyi daha önce defalarca okudum. itiraf edeyimki sesli dinlerken gözlerim yaşardı. seslendiren arkadaş cok güzel okumuş. çok güzel bir hikaye ve yok böyle bir sevgi. . .
nergis
04 Ağustos 2008 Pazartesi, Saat 21:12
Yeni Yetme
Mesaj : 192 OFF-Line
Varlığına inandığım ama bana asla uğramayacağını da bildiğim bir aşk hikayesi.Sesli dinlemek gerçekten daha güzelmiş. Teşekkürler. --------------------------------------------------------------------------------------------
herkesi kendi gibi bilen aldanır...
SeLvIcAn
22 Ağustos 2008 Cuma, Saat 13:19
Müdavim Üye
Mesaj : 713 OFF-Line
Çok ama çok güzel bir hikaye.Keşke bu kadar önemli şeyler saklanmasa ilişkilerde...Teşekkürler --------------------------------------------------------------------------------------------
war mı böle aşklarrr yaaa süper bi paylaşım tşkrler --------------------------------------------------------------------------------------------
((zAfErLeR NeYe YaRaRk! kAYBeDEn oLdUğUndA.......)))))))
Duygusal45
28 Ekim 2008 Salı, Saat 15:29
Hiraş Kıdemlisi
Mesaj : 2040 OFF-Line
Kardeşim öncelikle emegine sağlık bu güzel konuyu paylaştıgın için öyle sevdikte ne oldu bak sonunda duygusal olduk ve bu zamanda benden sonra bu kadar sevende çıkmaz heralde sagol tekrardan.... --------------------------------------------------------------------------------------------
Bu Kadar Sevebilirmisiniz? (Lütfen Sesli Dinleyin......)
23 Temmuz 2008 Çarşamba, Saat 22:42
OFF-Line
23 Temmuz 2008 Çarşamba, Saat 23:12
23 Temmuz 2008 Çarşamba, Saat 23:17
22 Ağustos 2008 Cuma, Saat 13:19
ON-Line
